Το Ολοκαύτωμα (1933–1945) ήταν η συστηματική, κεντρικά σχεδιασμένη και υποστηριζόμενη δίωξη και δολοφονία έξι εκατομμυρίων Ευρωπαίων Εβραίων από το ναζιστικό γερμανικό καθεστώς...

Ο όρος «γενοκτονία» (genocide) είναι ένας νεοφυής όρος που επινοήθηκε το 1944 από τον Πολωνοεβραίο δικηγόρο Ράφαελ Λέμκιν (Raphael Lemkin, 1900-1959), ο οποίος κατέληξε στον όρο αυτό στην προσπάθειά του να αποδώσει τη συστηματική εξολόθρευση των Εβραίων κατά το Ολοκαύτωμα.

Η εθνοκάθαρση δεν έχει αναγνωριστεί ως ανεξάρτητο έγκλημα στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Ο όρος εμφανίστηκε στο πλαίσιο της σύγκρουσης του 1990 στην πρώην Γιουγκοσλαβία και θεωρείται ότι προέρχεται από την κυριολεκτική μετάφραση της σερβοκροατικής έκφρασης "etničko čišćenje".

Οι δράστες της γενοκτονίας αρνούνται ότι έχουν διαπράξει εγκλήματα και συχνά κατηγορούν τα θύματα για ό,τι συνέβη... Η απάντηση στην άρνηση είναι η τιμωρία από το Διεθνές Δικαστήριο ή τα εθνικά δικαστήρια».

Ο Richard Hovannisian, γράφει: «Ακολουθώντας τη φυσική καταστροφή των ανθρώπων και του υλικού τους πολιτισμού, η μνήμη είναι ό,τι παραμένει και στοχοποιείται ως το τελευταίο θύμα.